Ετυμολογία

Η ετυμολογία της λέξεως ετυμολογία:  ετυμολογία < ελληνιστική κοινή ἐτυμολογία < ἔτυμος (αληθινός) + λέγω

ἔτυμος < ἐτεός (πιθανώς < εἰμί)

ἐτεός < ἐτός

Σημασιολογία:

η αναζήτηση του ετύμου των λέξεων δηλαδή της προέλευσης (πρώτης ρίζας) και της αρχικής τους σημασίας, το αποτέλεσμα και η δημοσιοποίηση της διερεύνησης της καταγωγής, της προέλευσης, της πορείας και της εξέλιξης μιας λέξης μέσα στο χρόνο. Ξεκινά από την σημερινή κατάσταση της λέξης και ανατρέχει μέχρι όπου είναι δυνατό να προχωρήσει στο παρελθόν, βασιζόμενη στους φωνητικούς και στους σημασιολογικούς κανόνες.

Ετυμολογία καλείται ο επιστημονικός κλάδος της Γλωσσολογίας που έχει ως αντικείμενο την ιστορία, την αρχική μορφή και την αρχική σημασία των λέξεων. Ειδικότερα, μελετά την προέλευση των λέξεων αλλά και την πιθανή γενετική συγγένειά τους με αντίστοιχους τύπους των γλωσσών κοινής καταγωγής, με σκοπό την αναγωγή στον αρχικό τύπο (ρίζα, θέμα κλπ.) και στην αρχική σημασία κάθε λέξης. Η λέξη “ετυμολογία” απαντάται στην αρχαία ελληνική γλώσσα ως ἐτυμολογία < ἔτυμον, “‘αληθινή έννοια’” + -λογία, “‘μελέτη της ’”, από την λέξη λόγος> Ο Έλληνας ποιητής Πίνδαρος (522 π.χ) χρησιμοποίησε δημιουργικές ετυμολογίες για να κολακέψει τους χορηγούς του. Ο Πλούταρχος χρησιμοποίησε ετυμολογίες που βασίζονταν ασαφώς σε φανταστικές ομοιότητες ήχων. Το έργο του Ισιδώρου της Σεβίλλης Etymologiae ήταν μια εγκυκλοπαιδική ανίχνευση των “πρώτων εννοιών” που παρέμεινε χωρίς κριτική σε χρήση στην Ευρώπη μέχρι τον 16ο αιώνα. Αλλά και το Etymologicum genuinum είναι μια γραμματική εγκυκλοπαίδεια που επεξεργάστηκαν στην Κωνσταντινούπολη τον 9ο μ.χ. αιώνα, ένα έργο μεταξύ πολλών παρόμοιων στο Βυζάντιο. Η Legenda Aurea του 14ου αιώνα αρχίζει την εξιστόρηση της ζωής του κάθε αγίου με μια ευφάνταστη αναφορά στην μορφή της ετυμολογίας.

 

Sidebar